صعود بر بام ایران

کوه دماوند

«کوه از بالا نشینی رتبه ای پیدا نکرد

جادّه از افتادگی از کوه بالا می رود»

سال ها در اندیشه بودم و انتظار می‌کشیدم تا بر فراز جایگاهی قرار گیرم که آرش کمانگیر، ترکش را بر کمر بست و کمان را بر بازو انداخت تا بر بلندای آن بایستد و از جان شیرین و تن نیرومند خویشتن دست بکشد تا مرز ایران و توران و آنچه شأن و منزلت ایرانی است تعیین شود.
«آری، آری، جان خود در تیر کرد آرش

کار صدها، صدهزاران تیغه ی شمشیر کرد آرش»

کوه دماوند با رویش گل های شقایق که مانند جامی لعل گونه بر ساقه‌ی زیبا دلارایی می‌کنند و پذیرای عاشقان به طبیعت است.
روز هشتم مرداد ماه ۱۳۹۹ که بر فراز قله بودم، روزی بود فراموش نشدنی که بعد از گذر از چالش های فراوان و تمرین های زیاد به کمک خداوند به آرزویم رسیدم.
چه انسان های والایی که از گذشته بر دامنه ی سبز و خرم این کوهستان جاوید، به زندگی گله داری پرداختند و بسا با اراده و غیرت، خود را پاورچین، پاورچین به قلّه ای رسانده اند که از هر گونه تعلقات دوری جویند. چشم ها به دماوند خیره مانده و واژگان زیبای (لا اله الا الله) را زیر لب زمزمه می نمایند مرحوم بهار چقدر زیبا می سراید:
« ای دیو سپید پای در بند               ای گنبد گیتی ای دماوند»

محمدمهدی محمدیان نوغانی

 

Join The Discussion

Compare listings

Compare